Mijn zoektocht om een onbewerkte steen tot een dynamische vorm te maken, ontstaat, wanneer ik wegdroom in mijn eigen wereld.

Zoals je soms liggend in de duinen omhoog kijkt naar voorbijtrekkende wolken en ziet, dat er bepaalde vormen op je netvlies komen.

Zo ontstaat dat proces ook bij mij bij een steen.

Hij is hard, grillig en ruw.

Eerst ga ik hem in grote lijnen bekijken, betasten om te voelen of er verschillende lagen zitten in de steen.

Dan neem ik een tijdje afstand om datgene wat ik voel en zie even te laten bezinken.

Later ga ik zoeken naar details in de steen en kijken hoe de lijnen lopen over de steen, die mij enig houvast kunnen geven om de vorm van het beeld te kunnen gaan maken. Zo werkt bij mij dit proces om dan aan de slag te kunnen gaan met mijn vijlen.

Ik bewerk Braziliaans speksteen, omdat door de hardheid van deze steen het mogelijk is er door mijn vijlen een gewenste vorm aan te geven.

Er komt soms een moment ,waarop ik plotseling een kleine wending aan de vorm van het beeld wil geven en daarom werk ik met vijlen en hak ik niet. Het voelt voor mij alsof de steen bepaalt hoe het beeld zal gaan worden.

Dat is niet het geval, wanneer ik werk met was of klei, want dan kan ik zelf de plastische vorm bepalen door de kneedbaarheid van het materiaal. Het keurslijf geeft mij toch de mogelijkheid om een uitdaging aan te gaan met de steen, die voor mij ligt.

 

Lianne Wouters